Lucian Freud 1922-2011″One of the Greatest Figurative Artist of All Time”

Greetings beautiful people

Lucian Frued was one of the many people who influenced my work since I began painting in the late 90’s.  I was privileged to see a retrospective of his work in Britain a few years back and I was/continue  to be stunned ever since.  He lived a great life and left an amazing body of work for generations to admire and learn from.  Here are a few images and his bio from wikipedia.

Lucian Michael Freud, OM, CH (8 December 1922 – 20 July 2011)[1] was a British painter. Known chiefly for his thickly impasted portrait and figure paintings, he was widely considered the pre-eminent British artist of his time.[2] His works are noted for their psychological penetration, and for their often discomfiting examination of the relationship between artist and model

Freud’s early paintings are often associated with surrealism and depict people, plants and animals in unusual juxtapositions. These works were usually created with thin layers of paint.

From the 1950s he began to work in portraiture, often nudes, to the almost complete exclusion of everything else, employing impasto. With this technique, he would often clean his brush after each stroke. The colours in these paintings are typically muted.

Freud’s portraits often depict only the sitter, sometimes sprawled naked on the floor or on a bed or alternatively juxtaposed with something else, as in Girl With a White Dog (1951–52) and Naked Man With Rat (1977–78).[7] The use of animals in his compositions is widespread, and often features pet and owner. Other examples of portraits with both animals and people in Freud’s work include Guy and Speck (1980–81), Eli and David (2005–06) and Double Portrait (1985–86).[8] He had a special passion for horses, having enjoyed riding at school in Dartington, where he sometimes slept in the stables.[9] His portraits solely of horses include Grey Gelding (2003), Skewbald Mare (2004), and Mare Eating Hay (2006).

Freud’s subjects were often the people in his life; friends, family, fellow painters, lovers, children. He said, “The subject matter is autobiographical, it’s all to do with hope and memory and sensuality and involvement, really.[10] In the 1970s Freud spent 4,000 hours on a series of paintings of his mother, about which art historian Lawrence Gowing observed “it is more than 300 years since a painter showed as directly and as visually his relationship with his mother. And that was Rembrandt.”[11]

In art critic Martin Gayford’s 2010 book, Man with a Blue Scarf: On Sitting for a Portrait by Lucian Freud, Gayford chronicled the forty days he spent with Lucian Freud while sitting for his portrait. Gayford surmised that Freud sought to capture his model’s individuality by, as Gayford named it, his “omnivorous” gaze. Gayford also mentions that his final portrait seemed to “reveal secrets—ageing, ugliness, faults—that I imagine…I am hiding from the world…” – suggesting how sharp and penetrating Freud’s gaze is.[12]

“I paint people,” Freud said, “not because of what they are like, not exactly in spite of what they are like, but how they happen to be.” Freud painted fellow artists, including Frank Auerbach and Francis Bacon. He produced a series of portraits of the performance artist Leigh Bowery, and also painted Henrietta Moraes, a muse to many Soho artists. Towards the end of his life he did a nude portrait of model Kate Moss. Freud was one of the best known British artists working in a representational style, and was shortlisted for the Turner Prize in 1989.[13]

After Cézanne, 1999 – 2000, National Gallery of Australia.

His painting After Cézanne, which is notable because of its unusual shape, was bought by the National Gallery of Australia for $7.4 million. The top left section of this painting has been ‘grafted’ on to the main section below, and closer inspection reveals a horizontal line where these two sections were joined.

In 1996, Abbot Hall Art Gallery in Kendal mounted a major exhibition of 27 paintings and thirteen etchings, covering the whole period of Freud’s working life to date. The following year the Scottish National Gallery of Modern Art presented “Lucian Freud: Early Works”. The exhibition comprised around 30 drawings and paintings done between 1940 and 1945.[14] This was followed by a large retrospective at Tate Britain in 2002. During a period from May 2000 to December 2001, Freud painted Queen Elizabeth II. There was criticism of this portrayal of the Queen in some sections of the British media. The highest selling tabloid newspaper, The Sun, was particularly condemnatory, describing the portrait as “a travesty”.[15] In 2005 a retrospective of Freud’s work was held at the Museo Correr in Venice scheduled to coincide with the Biennale. In late 2007, a collection of Freud’s etchings titled “Lucian Freud: The Painter’s Etchings” went on display at the Museum of Modern Art.[16]

In May 2008, his 1995 portrait Benefits Supervisor Sleeping was sold at auction by Christie’s in New York City for $33.6 million, setting a world record for sale value of a painting by a living artist.[17]

In November 2008, letters written by Freud were obtained by The Independent under the Freedom of Information Act. They detail his bitter dispute with some of the most powerful figures in the art world after he was asked to represent Britain at the 1954 Venice Biennale, the world’s leading contemporary art exhibition. The publicity-shy portrait painter locked horns with gallery officials after a selection committee rebuffed his suggestions of works to show in Italy. The article includes a copy of the letter written by Freud to the British Council complaining about the selection process.[18]

Advertisements
Tagged , ,

3 thoughts on “Lucian Freud 1922-2011″One of the Greatest Figurative Artist of All Time”

  1. […] to Mr. Sawyer’s Opus: version 0.2 and take a deep look into his work and career. Here is one example, a painting which brought […]

  2. […] https://mrsawyersopus.wordpress.com/2011/07/22/lucian-freud-1922-2011one-of-the-greatest-figurative-a… Η οπερέτα της τοπικής πολιτικής σκηνής δεν τελειώνει αν δεν…εμφανιστεί ο χοντρός κύριος. Η γνωστή, χιλιοπαιγμένη τελευταία λόγω της οικονομικής επικαιρότητας, φράση από τον κόσμο της όπερας («It ain’t over ’til the fat lady sings» («Τίποτα δεν έχει τελειώσει μέχρι να τραγουδήσει η χοντρή κυρία»), παραλλαγμένη, ως προς το γένος της χοντρής σοπράνο, στο ρόλο της Βρουγχίλδης, που κλείνει με την άριά της την όπερα του Βάγκνερ ” Το λυκόφως των Θεών” (από το έπος ” Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν”) θα μπορούσε να προσαρμοστεί και στο ενθάδε πολιτικό μελόδραμα. Αναδυόμενος πολιτικός αστέρας στην περίοδο του λυκόφωτος των εντόπιων πασοκικών θεοτήτων, μερικοί εκ των οποίων ήταν έτοιμοι να του περάσουν και το δαχτυλίδι της ένδοξης, το πάλαι, ηγεμονίας τους, ο Δάμωνας Δαμιανός, παλαιοκομματικής κοπής “νέος” πολιτικός, κεντρογενής ως προς τα πολιτικά του πρότυπα (Απόστολος Κακλαμάνης), Βενιζελικός (τον…Βαγγέλη εννοώ), ως… προσομοίωση  του…ειδικού βάρους του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ  στη ρητορική και τη νομική ευρυμάθεια, Παπανδρεϊκός (τον Γιώργο εννοώ), κοσμοπολίτης και …Διεθνιστής, λέγε με Πωλίνα (Τη Λάμψα εννοώ), ένας…δερβίσης στον ίλιγγο των εκλογικών σκοπιμοτήτων της τοπικής Αριστεράς. Στο ΚΚΕ δεν τον έπαιρνε..,  στο ΣΥΡΙΖΑ κάηκαν από το χυλό… Με τη ΔΗΜΑΡ άδραξε την ευκαιρία, να αναπληρώσει το πολιτικό κενό που ένιωθε μέχρι τότε και να ικανοποιήσει  την αδηφάγο όρεξή του με ένα αριστερό μενού… Λένε ότι την όρεξη του, την άνοιξε, το “γκουρμέ “στην αριστερή πολιτική γαστρονομία, τοπικό εκδοτικό συγκρότημα, που πρότεινε, τη συνταγή και τα…υλικά του τοπικού ψηφοδελτίου της ΔΗΜΑΡ της Ροδόπης (ως προς τη δοσολογία των χριστιανών υποψηφίων τουλάχιστον). Μέχρι σήμερα οι υποψήφιοι αυτού του ψηφοδελτίου και το….ιερατείο τους, από το “μεσαιωνικό παρελθόν” αυτού του τόπου, που ο Δαμιανός εννοείται αντιμάχονταν, στο όνομα της πολυπολιτισμικής του κουλτούρας, εμφανίζονται ως επίσημοι εκπρόσωποι της τοπικής οργάνωσης της ΔΗΜΑΡ. Και αναρωτιέται κανείς τι έγιναν όλα εκείνα τα αξιόλογα ηγετικά στελέχη της τοπικής ανανεωτικής Αριστεράς, που από το 2010, προσχώρησαν, από το ΣΥΝ, στο κόμμα του κ. Κουβέλη, όπως π.χ. ο Σταύρος Τσάγκος (“Ο ΧΡΟΝΟΣ” 21/8/2010). Αφορμή για να επανέλθω σε, πάνω-κάτω, γνωστά θέματα, μου έδωσαν η δραστηριότητα των τοπικών εκπροσώπων της ΔΗΜΑΡ και σχετικά δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, όπως Η ενθουσιώδης διαπίστωση από τοπική εφημερίδα, του πολιτικού φλερτ του Δημάρχου Κομοτηνής Γιώργου Πετρίδη με τη ΔΗΜΑΡ, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους, για το θέμα της διαθεσιμότητας υπάλλήλων του Δήμου. Ενα φλερτ φυσικά μεταξύ Δαμιανού και Πετρίδη, που κρατά από παλιά. Περίπου από το 2004, μετά το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όταν ο πρώτος, υπό την “αιγίδα” του περιβάλλοντος του Γιώργου Παπανδρέου (Λάμψα, Κοππά κλπ) σήκωνε παντιέρα εναντίον του τότε Δημάρχου Κομοτηνής Τάσου Βαβατσικλή και ξεκινούσε με ένα όργιο αθέμιτων, (παρα)πολιτικών ενεργειών την υπονόμευσή του… Παράλληλα άρχιζε μέσα στη “ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ” ο ανταγωνισμός των δελφίνων της διαδοχής του Τάσου Βαβατσικλή, ανάμεσά τους και ο σημερινός Δήμαρχος Γιώργος Πετρίδης. Το τέλος γράφτηκε στις “βρώμικες” τοπικές εκλογές του 2006… Ο Γιώργος Πετρίδης (ΠΑΣΟΚ και Βενιζελικός πιστεύω ακόμη) δεν διέψευσε, ούτε επαλήθευσε, αφήνοντας να αιωρούνται οι ευσεβείς πόθοι των συντακτών του εντύπου, που φαίνεται ότι επιχειρεί να κάνει πολιτικό παιχνίδι και να διαμορφώσει τους συσχετισμούς των επόμενων τοπικών εκλογών. Η προβολή μιας φωτογραφίας από την επίσκεψη στο Πατριαρχείο, στο παρασκήνιο της συμμετοχής της τοπικής οργάνωσης της ΔΗΜΑΡ  σε Συνέδριο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για τις βαλκανικές χώρες, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, η δεύτερη αφορμή για να ασχοληθώ. Με προβληματίζει ιδιαίτερα η περίπτωση της ιδεολογικής ευκρίνειας των θέσεων της ΔΗΜΑΡ,  στην κρίσιμη πολυπολιτισμική τοπική κοινωνία μας, όταν σε τοπικό επίπεδο έχει αναδείξει ως spokesman της τοπικής οργάνωσης, αμφιλεγόμενο πολιτικά πρόσωπο της δεκαετίας του 1980, με “ψευδώνυμη” δημοσιογραφική και συγγραφική δραστηριότητα πίεσης, για μειονοτικά θέματα, όπως και με επώνυμες, εξ ιδιότητος (Πρόεδρος “πατριωτικού” φορέα της εποχής), προκλήσεις, όπως η πρόταση για την κατεδάφιση τεμένους (Στην Κότυος), ως αντίποινα, για αντίστοιχες “πολεοδομικές” ακρότητες των Τούρκων… Με τέτοιες επιλογές, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι η τοπική οργάνωση της ΔΗΜΑΡ, δεν πρέπει να προδοκά το…Μέγα Ρεύμα, ούτε και το…Μέγα έλεος ενός ενδεδυμένου το σχήμα εκπροσώπου τοπικής κομματικής οργάνωσης, συνταξιούχου Θεολόγου. .pagenavi span {padding: 5px 10px 6px 10px;font-size: 12px;line-height: 12px; border:1px #e8e8e3 solid;} .pagenavi a > span { margin-right:0px; margin-left:0px; padding:0; border:none !important;} […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: